حضورت مانند درختی بود که در سایه اش آرامش داشتم درخت را بریدن و رفتند اما ریشه همانجاست...

شکسته ام این روزها همچو نستعلیق که از نیمه می شکند...

گاه که بی رنگی اسیر رنگ می شود //در درونم میدان جنگ می شود ...// در مصافی بی پایان با شیطان //واژه ها چه بی امان پر رنگ می شود ! //وعده می اید وعده فقر از او// نه نه این زمان دلم تنگ می شود ...// قطره های اب چون سنگ میشود ...// شیطان گویا قرمز رنگ میشود ...// سجاده برایش گذرگاهی پر اهنگ می شود ... //چهره اش"انسان" اینار خدایا چه خوش رنگ می شود !

سالیان درازی است که مینویسم خاطرات روزانه ام را .. گاهی روزها فقط یاداشت میکنم یک احساس خالی و زودگذر را گاهی وقت ها منویسم از روییدن لبخند بر لبی گاهی وقت ها از دلتنگی هایم مینویسم واز ارزو هایی که دست یافتنی بودند.. گاهی وقت ها ازدوست داشتن وگاهی از گذر زمان واینکه جه زود میگذرد واکنون بعد از ان سالها وقتی به همه انها نگاه میکنم خنده ام میگیرداز ان همه دغدغه هایی که برایم مهم بودند امتحان فردا دیر رفتن به مدرسه ونگاه تلخ مدیر جدایی از یک دوست برای همیشه رفتن به دانشگاه و ..... واحساس میکنم که چقدر تغییر کرده ام واین تنها یادگاری است که از گذشته به همراه اورده ام دفتر خاطرات وباز مینویسم...(:کپی رویا)

گاهی فکر میکنی باید خوب بشود. اتفاق خاصی نیافتاده و همه چیز عالی ست. اما همه چیز عالی نیست و این را ته قلبت میدانی. میخواهی بروی گوشه ای بنشینی فکر کنی چه اتفاقی رخ داده؟ اما نمیدانی به چه چیز فکر کنی و اصلا چیزی برای فکر کردن وجود ندارد. عاقبت به این نتیجه میرسی خوشبختی بیش از حد آدم را زود رنج بار می آورد. کمی سختی بد نیست. شاید واقعا گاهی لازم است محکم بخوری به دیوار . شاید هم به دیوار خورده ای نفهمیدی مثل سردرد هایی که گاهی آدم میگیرد و نمیداند برای چه گرفته و بالاخره خوب میشود آدم اما خاطره ی بدی از آن برایش باقی میماند به قدری که هی پیش خودت میترسی که برگردد و هی میخواهی فراموشش کنی و نمیتوانی و باز هی میترسی و با اینکه سردرد بر نمیگردد اما هی بی خود مسکن میخوری مسکن میخوری مسکن میخوری... من مسکن میخواهم سرم درد میکند و میترسم نرود میترسم بماند , حس میکنم اتفاقی نمیدانم چیست رخ داده , حس میکنم نباید خیلی خوش بین بود , حس میکنم بعضی سکه ها بیش از یک رو دارند , حس میکنم باید فکر کنم به نمیدانم چه! حس میکنم حرفایم همه اضافه هستند. باید با یک غریبه ی بی طرف حرف بزنم ...(:کپی رویا)

می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمی ذاره..... توی تموم لحظات زندگیم دنبال راهی می گردم که بتونه منو به مقصد برسونه راه من شاید یه هم نفسه یه همراهه شاید یه دست یا حتی یه حرف نمی دونم شایدم یه نگاه یه نگاه واقعی از روی دوست داشتن از جنس مهربونی از سرشت عشق. منو به مقصدی برسونه که توی تموم راهم از هوای آرامش نفس بکشم به شونه های امید تکیه کنم به زمین عشق قدم بذارم. نگاه مهربون خدا توی همه لحظات زندگیمون پهنه. همیشه فکر می کنم چقدر خوبه که خدا جواب حرفامونو یه جوری نمی ده که صداشو بشنویم اینجوری ما همیشه فرصت داریم که حرف بزنیم فرصت داریم که بینمون شکراب نشه که اگه بد گفتیم برگردیمو جبران کنیم، جبران کنیم. خدا کمکم کن خیلی به کمکت محتاجم. کمکمون کن. کمکمون کن تا با عشق به مقصد برسیم...... (:کپی رویا)

چمدان ها را بسته ام ... پنجره را باز کردم .. سفری تازه اینار به درازای نردبان آسمان! و در آن دقیقه "من و "تو" ما شدیم ... صدایی از دو دست مرا می خواند ... گلاویژ.. صدایش پنجره خیالم را بهم زد ... پلک هایم را می فشارم .. و گره خورد نگاهش در نگاهم !

پاورچین پاورچین بر روی خیالت راه می روم که مبادا خیالت پر شود از صدای قدم هایم!

مشكل ما اينه كه فكر ميكنيم همه بايد بفهمند؛ نه عزيز من! همه كه نبايد بفهمن! دنيا نفهم هم لازم داره...!

آسمان آبی.. حضورش آبی ... من اما تنها کنج این خلوت آسمانی نشسته ام !

انقدر .......که دیگر در این رایاتار هم نمیتوان سخن گفت !

تو را وی ناس خطاب می کنند در حالی که خود را اَویناس می پندارن امان و امان ....

نمیدانم چرا دست و پای دلم شکسته !

امشب یکی در ذهنم با دست خطی دست و پا شکسته می نوشت تو به اینجا تعلق نداری !