چه خوشمله:ذوق

مسی مرتضی جان :ذوق

خوشحال میشیم بیای به گروهمون تو حرفهای دلتنگی

مگه چي شده؟

دود می خیزد ز خلوتگاه من
کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟
با درون سوخته دارم سخن
کی به پایان می رسد افسانه ام ؟
دست از دامان شب برداشتم
تا بیاویزم به گیسوی سحر
خویش را از ساحل افکندم در آب
لیک از ژرفای دریای بی خبر
بر تن دیوارها طرح شکست
کس دگر رنگی در این سامان ندید
چشم می دوزد خیال روز و شب
از درون دل به تصویر امید
تا بدین منزل پا نهادم پای را
از درای کاروان بگسسته ام
گر چه می سوزم از این آتش به جان
لیک بر این سوختن دل بسته ام
تیرگی پا می کشد از بام ها
صبح می خندد به راه شهرمن
دود می خیزد هنوز از خلوتم
با درون سوخته دارم سخن

من سنجاب دوس دارم :ذوق

قطره بودم ، به تو پیوستم و دریا شدم ... ذره بودم به تو پیوستم و دنیا شدم ...

پیش از آنی که به چشمان تو عادت بکنم
باید ای دوست به هجران تو عادت بکنم

یا نباید به سرآغاز تو نزدیک شوم
یا از آغاز به پایان تو عادت بکنم

بهتر آن است که چشم از تو بپوشم انگار،
تا به چشمان پشیمان تو عادت بکنم

چون زمستان و خزان از پی هم می آیند
من چگونه به بهاران تو عادت بکنم؟

بادبان می کشم و موج و خطر در پیش است
باید ای عشق به طوفان تو عادت بکنم

ساده تر نیست در آغوش عطش جان بدهم
تا به سرچشمه سوزان تو عادت بکنم؟!

ای دل غمزده دیری ست که عادت دارم
به سخنهای پریشان تو عادت بکنم!

تو خودت گلی داداش مرتضی :ذوق

مرسی برادیم:احساسی

آه ای صاحب ِ چشمان و دلی دریایی
وارث ِ دورترین سلسله ی زیبایی

در نگاهت همه ی دغدغه ها می میرند
تا به نزدیکی تنهایی من می آیی

برتر از خاکی و بالاتر از افلاک بگو
با چه برهان بپذیرم که تو هم از مایی؟!

لحظه هایم پر از افسون ِ حضورت شده اند
غایبی از نظر اما همه دم اینجایی

شهر را غرق غزل خوانی و غوغا کردی
شعر انگیزترین حادثه در دنیایی

:ايهيم