گاهی وقت‌ها پشتِ دست، به قاشقِ داغ، نیازِ عاطفی پیدا می‌کند.

خیلی دلم می‌خواد در موردِ‌ یکی از این موضوعات تحقیق کنم و به نتیجه‌ی جالبی برسم. 1- چرا کاربرانِ اسپیکفا این‌قدر خسته‌اند؟ 2- چرا اکثر کاربرانِ اسپیکفا شکستِ عشقی خورده‌اند؟ 3- چرا کاربرانِ اسپیکفا علاقه‌ی زیادی به کپی کردنِ مطالبِ دیگران بدونِ ذکر منبع رو دارند؟‌ 4- چرا اکثر کاربران اسپیکفا هیچ علاقه‌ای به شرکت در یک بحثِ جدی رو ندارند؟‌ 5- چرا کاربرانِ اسپیکفا این‌قدر علاقه دارند تا کاربرانِ دیگر رو موردِ خطاب قرار بدن؟ اون هم به طورِ دسته جمعی؟ البته موضوعاتِ دیگر هم هست، فعلاً همینا کافیه. #شخصیت-شناسی-اسپیکفا

#سرخط-خبرها اسپیکفا هم حلقه‌دار شد. کاربرانِ گوگل پلاس مطمئناً با اصطلاح حلقه آشنا هستند. اما سوالی که اینجا مورد توجه قرار می‌گیرد، این است که آیا حلقه‌های اسپیکفا هم همان کاراییِ حلقه‌های گوگل‌پلاس را دارند؟ در حلقه‌های گوگل‌پلاس ما به راحتی، با کشیدن و رها کردنِ ( Drag&Drop ) آواتارِ کاربران می‌توانیم آنها را مدیریت کنیم. اما حلقه‌های اسپیکفایی با ظاهری شبیه به همان حلقه‌ها، تنها نقشِ یک لینک را بازی می‌کنند. همان لینک‌هایی که ما قبلاً هم از صفحه‌ی پروفایلمان به آنها دسترسی داشتیم. حالا به نظرِ شما، آیا اضافه شدنِ این حلقه‌ها به اسپیکفا، کاربردی هم برای ما کاربران دارد؟‌ نظراتِ خود را در بخشِ دیدگاهِ همین پست بیان کنید. اگر هنوز حلقه‌های اسپیکفایی را ندیده‌اید به لینکِ زیر مراجعه کنید.

به شخصه بدجوری عاشقِ ظریف تو ی خنده‌بازار شدم نرمش‌هاش خیلی کاراست.

@ammclaren سید، این هنوز داره میادا !

از ظهر تا حالا داره برف میاد. منتها فقط داره میاد. معلوم نیست کجا می‌ره. هرچی هم بهش تعارف کردیم بیاد دو دقیقه پیشِ ما بشینه، یه چایی در خدمتش باشیم، قبول نکرد. برف هم آخه این‌قدر تعارفی می‌شه؟!

این اصطلاحِ "اسپیکفا پلاس" رو قبلاً بکار برده بودم؟

آدم به درِ بسته بخوره ولی به قوریِ خالی نخوره.

سید، چندتا فید RSS اینپورت کردی؟ هر لینک چهار بار میاد. @ammclaren

آسمونِ اینجا از دیروز تا حالا داره زور می‌زنه که برف بباره ولی زورش نمی‌رسه.

الآن احساسِ اون خرس گریزلی رو دام که وسط خواب زمستونی اومدن بیدارش کردن.

دنبالِ یک جفت چشمِ آبیِ‌ واقعی می‌گردم. برای تماشا.

مادرم تهدید کرده که شیرش را حلالم نمی‌کند اگر یکبار دیگر بسته‌ی پفک‌نمکی را دستِ من ببیند.

نشسته‌ام اینجا روی تختم. نه، نشسته که نه، لم داده‌ام اینجا روی تختم. خودم را زیرِ یک پتوی پشمالو، از همان قدیمی‌ها، مچاله کردم. یک موسیقیِ راکِ ملایم هم پلی کرده‌ام و چشمم را از پنجره‌ی اتاقم به سمتِ دور دست‌ها نشانه رفته‌ام. پنجره‌ای که تا ساعاتی دیگر باید با تکه‌های روزنامه و شیشه‌شور به جانش بیوفتم و مثل آینه برقش بی‌اندازم. با اینکه می‌دانم با این بارانی که دارد می‌بارد به غروب نرسیده باز هم لکه می‌شود. اما مادر خواسته،‌پس حرفی درش نیست. خانه را باید تکاند.

امروز برای من برنامه‌ی ویژه‌ای دارند. قراره خونه‌تکونیِ عید رو از همین امروز شروع کنن، اونم از اتاقِ من.