زمانی که برایم قصّه می‏گفت
دهانش بوی نان تازه می‏داد

نگاهش آفتابی بود هر روز
به من شادی بی‏اندازه می‏داد

به روی دست او رگ‏های آبی
نشانی از بهار و آسمان داشت

همیشه دست‏هایش بر سر من
بهاری از نوازش، مهر می‏کاشت

صدای قل قل قلیانش از دور
برایم بهترین آوازها بود

همیشه سرفه می‏کرد و برایم
صدای سرفه‏هایش آشنا بود

کنار جانمازش، او همیشه
لباسش بوی عطر شاد می‏‏داد

نمازش را همیشه ساده می‏خواند
به من هم خواندنش را یاد می‏داد

اگر چه بود او مادربزرگم
درون سینه قلب کوچکی داشت

زمانی که برایم قصه می‏گفت
نگاهش رنگ و بوی کودکی داشت.


جعفر ابراهیمی (شاهد)

:زبون

:ناله