رفته بودم ســـــفری سوی دیار شهـــــــدا /که طوافی بکنم گرد مزار شهـــــــدا /به امیدی که دل خسته هوایی بخورد/ متبرک شود از گرد و غبار شهـــــــدا/هرچه زد خنجر احساس به سرچشمه عشق/ شرمگینم که نشد اشک نثار شهـــــــدا/خشکی چشم عطش خورده ازآن است که من/ آبیاری نشد فصل بـــــــــهار شهـــــــدا/دل سنگم که نشد شمع سوزد شب عشق کاش میشد که شود سنگ مزار شهـــــــدا/آخــــــــــرین خط وصایای من این است/ که به خـــاکم بسپارید کنار شهـــــــدا...




