اومدم تا ببینم لحظه عاشق شدنو به دلم افتاده بود صدا زدین آقا منو دل تنهامو آوردم با یه دنیا دلخوشی کمتر از آهو که نیستم میشه ضامنم بشی اومدم همسایه های پاپرت رو دون بدم دلمو رو دست بگیرم تا بهت نشون بدم روبروی گنبدت سجده کنم سلام بدم خسته نیستم اگه من از راه دوری اومدم بگم آفتابیو و عاشقم درست مثل جنوب با همون لهجه دریایی که میدونی تو خوب مِ از سید مظفر به تو دخیل اَ بندُم نظرُم هَ بیارُم یِتا کیسه گندم شاید که کفترانِت لایقُم بِدونِن حاجتی که اوم هَ به گوشت برسانِن تو چشمه محبت مِ تشنه نگاتُم تو کعبه امیدی به هر دم نه صداتم اسم نازنینت تا روی زبونِن اون گدن مدائک لحظه اذانِن روبروت بی اختیار دوباره زانو بزنم میون گریه بگم غریبو در به در منم تو رو شاهد بگیرم که با خدا حرف بزنی میدونم که دست رد باز به سینم نمیزنی میدونم شفاعت بی منتت زبون زده به همین امید دلم به مشهد تو اومده تو که اسمت با غم نقاره ها روی لباست همه صحن طلات ردپای فرشته هاست دست خالی هیچکسی از در خونت نمیره یا رضا رضا میگم تا قلبم آروم بگیره یا رضا رضا میگم تا قلبم آروم بگیره

امشب دلم آسمون جمکرانو کم داره !

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر نغمه تو از همه پرشورتر کاش که این فاصله را کم کنی محنت این قافله را کم کنی کاش که همسایه ما می شدی مایه ی آسایه ما می شدی هر که به دیدار تو نایل شود یک شبه حلال مسایل شود دوش مرا حال خوشی دست داد سینه ما را عطشی دست داد نام تو بردم لبم آتش گرفت شعله به دامان سیاوش گرفت نام تو آرامه جان منست نامه تو خط امان منست ای نگهت خواستگه آفتاب بر من ظلمت زده یک شب بتاب پرده برانداز زچشم ترم تا بتوانم به رخت بنگرم ای نفست یار و مددکار ما کی و کجا وعده دیدار ما؟!